Ο Άγγλος γιατρός Edward Bach το 1930 μετά από αρκετά χρόνια εξάσκησης της Ιατρικής και της Ομοιοπαθητικής ίδρυσε το νέο θεραπευτικό σύστημα των Ανθοϊαμάτων.

Από την ιατρική του εμπειρία συνειδητοποίησε ότι ο Άνθρωπος αρρωσταίνει επειδή οι καθημερινές πράξεις του έρχονται σε αντίθεση με τον βαθύτερο σκοπό της ψυχής του. Το αποτέλεσμα είναι μια ψυχική σύγκρουση η οποία με τη σειρά της επηρεάζει τόσο το ενεργειακό σώμα του όσο και το υλικό σώμα. Σκέφτηκε, επομένως, ότι θα έπρεπε να αναιρέσει την Ασθένεια δρώντας με ενεργειακά φάρμακα στο ενεργειακό επίπεδο του Ανθρώπου για να έχει το πλεονέκτημα της απουσίας κάθε παρενέργειας.

Ήταν ήδη βαθύς γνώστης των θεραπευτικών ιδιοτήτων των φυτών τόσο από τη Φυτοθεραπεία όσο και από την Ομοιοπαθητική και συνέλαβε έναν απλό φυσικό τρόπο να παρασκευάσει το «ενεργειακό αποτύπωμα», δηλαδή να δεσμεύσει σε ένα ίαμα τις ενεργειακές θεραπευτικές ιδιότητες των φυτών. Πήρε λοιπόν το άνθος (άνθο-ιάματα) ενός φυτού και το άφησε να επιπλέει στο καθαρό νερό πηγής μέσα σε ένα γυάλινο δοχείο σε απ’ ευθείας επαφή με το φως του ήλιου για αρκετό χρονικό διάστημα.

Γνωρίζουμε σήμερα από τη σύγχρονη επιστημονική έρευνα ότι το νερό διαθέτει «μνήμη» με την έννοια του ότι αντιγράφει με τη διάταξη των μορίων του όλες τις πληροφορίες από κάθε υλικό που διαλύεται μέσα του. Γι’ αυτό άλλωστε και το νερό θεωρείται ως το κατεξοχήν στοιχείο της ζωής, αποτελώντας, για παράδειγμα, το 70% του σώματος του ανθρώπου.

Με τον τρόπο αυτό, ο Bach παρασκεύασε πολλά ανθο-ιάματα και τα χρησιμοποίησε στην καθημερινή θεραπευτική πράξη. Διαπίστωσε τελικά ότι 38 από αυτά είχαν σημαντικές θεραπευτικές ιδιότητες ανακουφίζοντας τον ασθενή από τις πρωταρχικές αιτίες της Ασθένειας, δηλαδή από τις διάφορες ψυχικές συγκρούσεις. Μάλιστα, αντιστοίχισε κάθε ανθοΐαμα με συγκεκριμένες ψυχικές καταστάσεις, για παράδειγμα φόβο, θυμό, έλλειψη αυτοπεποίθησης, άγχος, εσωστρέφεια, ντροπή, ενοχές, δειλία, υπεροψία, θλίψη, κοκ.